The Marker Pen's Blog

Hayatın akışına karşı tekme tokat giriştiğim günlerden birinde sizinle ilk yazımı paylaşmak istedim. Yazıyı yazarken acaba nasıl olacak diye düşünürken ki yüz ifadem yukarıdaki resimdedir. Uzun süredir hayatımı belli bir düzene, rutine sokmak çabasındayım ama ne yalan söyleyeyim bu çabanın beni bu kadar zorlayacağını hiç düşünmüyordum. İçimden bir ses ''Bak emin misin güme gitmeyelim??'' diye beni uyardığında nasıl cesur olabildim ben de bilmiyorum. Bu çatışmaları erteleme hastalığı olanlar en iyi anlar. Hiç sizin de bir sürü planlama yapıp sonra umutsuzluk çukuruna düştüğünüz oldu mu? Benimki de soru değil mi? Tabiki her insan bu döngüyü yaşar ama normal insan bunu haftada 10 kez yaşıyorsa ben yaklaşık 100 kere yaşıyorum. Kendimle ''savunmadım, bi tane tokat atıcam'' tartışmalarını saymıyorum bile. Bazen bu planları yaparken arkada Leyla ile Mecnun jeneriği çalarken bazen Ahmet Kaya Beni vur çalıyor. Sanki kendi içimde A noktasından B noktasına bazen...

  Herkese merhaba! Öğrenciyken dersimiz için açtığım bir blogum vardı. Bu sabah onunla karşılaştım ve sanki nerelere kayboldun sen der gibi baktı bana. Ben de yeniden aynı isimde öğretmen olarak bir blog açmaya, yeni dünya düzeninde üretim yapan insanlardan olmaya karar verdim. Aslında bu kararın uzun bir arka planı da var ama ancak takip ederseniz görebileceksiniz. :) Temin ederim ki bazen yazıları okurken tebessüm edeceksiniz, bazen ne saçmalamış ya diyeceksiniz bazen de deveye demişler  boynun eğri, deve demiş; i’m tired of the society's unrealistic beauty standarts diyeceksiniz.  İşin gırgır boyutunu geçtiysek gelelim ciddi boyutuna. Ben bir öğretmen olarak, öğrenmeye ve öğretmeye tutkunum. Öğrenirken eğlenmeye, gülmeye aşığım. Hayatımda ciddi olarak geçirdiğim zamanlardan öğrendim bunları ve şimdi miniklerime öğretmeye çalışıyorum. Şahit olmak isterseniz sayfamı takipte kalın. Bana yorumlar yazın ve biz bir aile olalım. Sıkıldığınız, iyi hissetmediğiniz, bir şeyler ...